Haar moeder zit beneden voor de televisie, haar vader is aan het werk in zijn studeerkamer. Sagit gaat naast haar moeder zitten.
   ‘Ik moet een werkstuk maken voor school’.
   ‘Oh, heb je het afgekregen?’
   ‘Nee, ik moet de familiestamboom opschrijven.’
   ‘Dat is simpel, die ken je, of moet je ook de broers en zusters van opa en oma erbij betrekken? Hoever moet je teruggaan?’ 
   ‘Ik wil graag mijn naam hebben, hoe ik eerst heette.’
   Haar moeder zucht met opeengeperste lippen. ‘Begin je nu weer?’
      ‘Nee, ik begin niet weer, ik heb alleen mijn naam nodig.’
   ‘Je naam is Sagit en daarmee basta. Je hebt een naam.’ Haar moeder wendt zich demonstratief naar de televisie.
   Sagits hart begint te bonzen en voelt een ontembare woede naar boven komen. ‘Ik vraag het nu al drie jaar en je hebt het me nooit verteld, ik heb er recht op!’ roept ze met veel te veel stemverheffing.
   ‘Je hebt nergens recht op, je bent ons kind en zolang je hier woont, ben je gewoon Sagit. We hebben altijd alles voor je gedaan en we krijgen niets anders dan een grote mond van je. Je bent ondankbaar!’ Haar moeder richt haar blik boos op de televisie. Sagit marcheert ernaartoe en zet hem uit.
   ‘Sagit!’
   Op dat moment komt haar vader binnen. Hij overziet de situatie en gaat bij haar moeder zitten. Sagit staat met een verbeten gezicht tegenover haar ouders.
   ‘Ik wil het weten,’ briest ze.
   Haar moeder begint te huilen en haar vader wordt boos. ‘Heb je het weer voor elkaar gekregen? Goed gedaan, Sagit, je hebt je moeder overstuur gemaakt met je eeuwige nieuwsgierigheid. Ga naar je kamer.’
   ‘NEE!’ Ze moet en zal het vanavond horen. Al moet ze het met haar eigen handen uit hun mond wringen. ‘Nee, ik ga niet weg. Jullie moeten het zeggen, het is laag en gemeen en jullie zijn walgelijk. Ik haat jullie!’ schreeuwt ze.
   Terwijl haar moeder alleen maar harder gaat huilen, kijkt haar vader haar ontzet aan. ‘Evelyn. Ben je nou tevreden? Het is Evelyn. Evelyn Renata.’
   Sagit is helemaal uit het veld geslagen. ‘Dank je wel,’ zegt ze zacht en verlaat de kamer.
 
Evelyn Renata. Evelyn. Renata. Het voelt erg onwennig. Ze weet niet eens of ze het mooi vindt, maar ze is er helemaal verguld mee. Ze wil het de hele dag zeggen. Evelyn. Renata. Haar moeder heeft ooit deze namen voor haar bedacht. Niet zomaar een naam, maar een echte naam waarover is nagedacht. Misschien wel een familienaam. Ze stelt zich een hele rij Evelyns voor, waarvan zij de laatste is. De volgende dag vertelt ze het aan Emma. Het is nog vreemd om deze naam hardop te zeggen, alsof het om een geheime toverspreuk gaat. Emma is praktischer.
   ‘Renata, mooi. Dat betekent Opnieuw Geboren. Zou je moeder Italiaans zijn? Of misschien je vader wel!’
   Sagit vindt het wel een spannende gedachte.
   ‘Je hebt dan misschien wel rood haar, maar je hebt absoluut de bruine ogen van een Italiaan.’ Ze beginnen allebei te giechelen.